Het einde nabij

Ik geloof dat ik klaar ben met schrijven. Het verhaal is af. Denk ik. Het schrijven is klaar, voorlopig. Het schrijven wel, maar ik niet… Ik ben hier helemaal niet klaar voor!

Mijn droom blijkt plots te bestaan uit meer delen. En nu is het tijd voor deel twee. Ik wil mijn boek uitgeven. Dat wist ik eigenlijk al. Bovendien om dit te doen, zijn er voldoende mogelijkheden. Ik heb daar al over nagedacht. Ik kan een uitgever zoeken. Iemand die mijn droom kan waarmaken. Of ik kan mezelf van dienst zijn. ‘Printing on demand’ is tegenwoordig super hip. En de mensen die mij kennen, weten dat ik SUPER hip ben 😉. Ik moet dus kiezen.

Deel twee van mijn droom ligt in ieder geval binnen handbereik. En kan ik ook prima aan mezelf verantwoorden. Maar ineens is daar ook deel drie: het meest dwingende deel. Ik wil dat mensen mijn boek goed vinden. En hoeveel invloed heb ik daar op? Héél veel vind ik zelf. Dus ik schaaf nog wat aan het verhaal en nog een beetje, en nog wat meer. Maar eigenlijk is het klaar. Maar is het klaar genoeg om gelezen te worden. En is het ook goed? Kan ik dat beoordelen? Of stel ik te hoge eisen? Leg ik de lat te hoog?

Goed genoeg

“Wanneer ben je zelf tevreden?” vroeg een vriendin aan me. Het eerlijke antwoord? Nooit. Ik ben nóóit tevreden. Ik zal altijd iets vinden wat verkeerd is, niet goed genoeg, te oppervlakkig, slecht doordacht. Daarom neem ik genoegen met ‘klaar’. En in haar ogen is dát ook goed genoeg: “op wat anderen denken en vinden, heb je geen invloed”.

Nu mijn verhaal grotendeels af is (en misschien ook goed genoeg), komt dus het moment dichterbij dat anderen het gaan lezen. En ook erover oordelen. Ze zullen hun mening hebben over iets wat uit mijn hersenen voortkwam. Iets wat mij weken, zelfs maanden van mijn leven bezighield. Iets waarin ik mijn ziel een beetje blootleg. De personages in mijn boek komen uit mijn hoofd en zitten diep in mijn hart. En als dat wat ik schrijf negatief wordt beoordeeld, doet het vast een beetje pijn. Maar ik wil dat mijn boek gelezen wordt. Dus moet ik dat risico nemen.

Tine, het hoofdpersonage uit mijn boek, heeft grote moeite om haar moeder los te laten. Haar moeder die steeds meer vergeet, en uiteindelijk zelfs haar dochter niet herkent. Uiteindelijk lukt het Tine, dat loslaten. Door hard te werken en juist minder na te denken. En ineens besef ik: dat moet ik doen. Minder nadenken, loslaten. Gelukkig is dit niet iets wat zo dierbaar is als een moeder, dus dit kan ik.

Loslaten

Ik ga mijn boek langzaam loslaten. Zodat anderen het straks kunnen lezen en dus ook mógen oordelen. Ik blijk nog een vierde deel van mijn droom te hebben. Dat mijn boek iets losmaakt bij de lezer. En dat men er ‘iets’ van vindt. En stiekem hoop ik natuurlijk, dat dat positief uitvalt. Stiekem hè, niet doorvertellen.

Wil je met mij blijven dromen? Schrijf je in voor mijn nieuwsbrief. Binnenkort zal ik de eerste brief versturen met daarin enkele fragmenten uit het verhaal.

2 antwoorden op “Het einde nabij”

  1. Oh Judith ik vond dit al mooi om te lezen!!dus ik ben heel benieuwd!! Ik wil graag op de hoogte blijven!!

    Groetjes Annet

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *