Eerste reacties op ‘Vergeet me’

Met rode wangen lees ik de reacties op mijn boek. Tientallen mensen lazen ‘vergeet me’ binnen drie weken uit en van hen ontving ik lovende woorden waar mijn hart sneller van klopt. De strekking: ‘prachtig’, ‘een geweldig boek’ ‘goed verwoord en geschreven’ en ‘diep ontroerend’.

Meermalen werd het in één of enkele avonden uitgelezen: ‘ik kon er niet mee stoppen’ en ‘het leest echt heel prettig’. Een leuke reactie kreeg ik van mijn tante: ‘na 43 jaar huwelijk is het gelukt om mijn echtgenoot aan het lezen te krijgen en dat na een staaroperatie! Dank daarvoor 😅!’

Precies wat wij doormaken

Herkenning is een veel gebruikt woord. ‘Ik vind het heel knap hoe je je ingeleefd hebt in de gecompliceerde ziekte Alzheimer. Het is precies wat wij doormaken.’ En ‘ik heb me vaak afgevraagd:  wat gaat er in haar hoofd om? Jouw boek geeft daar wat antwoorden op.’ Een oud collega schrijft: ‘wat schrijf je prachtig en herkenbaar (in mijn geval met m’n vader destijds). Je boek leest als een trein, ik heb ‘m nu al uit! Een ander schrijft: ‘het geeft mij een heel andere kijk op de jaren ’50 en op de ziekte Alzheimer.’ De vader van een collega reageert met: ‘Het is een goed geschreven verhaal, waarin de emoties van de mensen de plaats krijgen, die zij verdienen. De belevingswereld van de moeder is weliswaar fictief, maar toch goed gedoseerd vervlochten met de dagelijkse realiteit van de dochter.’

Bij veel mensen maakt het lezen van ‘Vergeet me’ emoties los: ‘Ik heb het boek nog niet uitgelezen, gezien de sfeer moet ik het wat doseren.’ En ‘ik heb je boek net uit … ben er stil van. Ik voel me ermee verbonden, alsof ik er bij was. Een aangrijpende en liefdevolle belevenis.’ En ook: ‘ik heb het uitgelezen met gevoelens van verdriet en herkenning. Hetzelfde als de dochter voel ik ook verdriet en boosheid maar vooral veel liefde.’

Goede waarneming

Van een goede vriend van mijn vader kreeg ik een uitgebreide reactie waar ik blij van werd: ‘Je contrast tussen het warrig zijn van moeder en haar heldere gedachten, getuigt van goede waarneming. Je gebruikt vaak korte zinnen  en dat versterkt voor mij het gevoel van paniek en radeloosheid van de ik-figuur. Bijzonder vind ik het gebruik maken van 2 hoofdstukken met dezelfde titel om zo het verschillend perspectief te laten zien. Fictie en werkelijkheid lopen vloeiend door elkaar. Eén zin trof me erg: “”Ik ben niet gemaakt om alleen te zijn”” .’

Niets negatiefs? Jawel hoor: ‘ik baal ervan dat ik het uit heb.’

Natuurlijk ontvang ik zelf alleen ontzettend positieve reacties. Een van de lezers gaf mij een dikke tien. Ik ontvang veel lieve bedankjes en complimenten. Sommigen durven het aan om mij een waar schrijftalent te noemen. Zover ga ik natuurlijk zelf niet, ik ontken echter niet dat ik deze lieve reacties maar al te graag ontvang! Dus als je wilt reageren… graag! Dat kan op mijn website, via de app, de mail, op Facebook, waar je wilt!

Help je mij?

Wil je mij helpen meer bekendheid te geven aan het boek? Geef het als tip door aan iemand waarvan je denkt dat hij of zij het wilt lezen! Of laat een review achter op bol.com of Hebban of op plekken die ik nog niet ken. Reviews én reacties zijn erg belangrijk.
Heb je een idee waar je het boek onder de aandacht kan brengen? Mail me vooral!

Waar kun je mijn boek kopen? het is te koop of te bestellen in elke (lokale) boekhandel. Dus #kooplokaal en #steunjelokaleboekhandel. Bestellen kan ook via de uitgever.

En dan ter afsluiting: vaak eindigt men de reactie met de volgende vraag: ‘ben je al aan een volgend boek begonnen?’ Het antwoord… Jazeker! Er komt in ieder geval een kort vervolg op dít boek! Dit korte verhaal wordt uitgegeven in een bundel in het najaar van 2021 (houd de nieuwsbrief in de gaten)! En ik heb plannen voor meer. Net als bij ‘Vergeet me dienen verschillende fragmenten zich aan. Gelukkig heb ik nu al fans die schrijven: ‘bij deze reserveer ik alvast je volgende boek!’

Voor allemaal: dank je wel!

Ik draag mijn boek op aan mijn mama. Zonder haar was dit boek er niet geweest. Voor wie denkt dat mijn mama ‘moeder’ is uit het boek: dat is niet zo. Mama is gelukkig nog gezond van lichaam en vooral ook van geest. Zij heeft mij altijd veel verteld over haar jeugd. ‘Vergeet me’ is grotendeels verzonnen, maar er zit ook wat waarheid in dit boek. Dat ik haar waarheid mocht vervlechten met mijn fantasie is een voorrecht. Elke keer als ik haar bel met een verhaal over  weer een volgend stap in het proces naar een boek, is zij net zo enthousiast als ik. Ik ben trots op haar, mijn mama. En zij is het op mij. Dank je wel, mama. Voor alles en altijd.

Mijn inspiratie werd aangevuld door mijn lieve, leuke vader en mijn (geweldige) tantes en een oom. Ik denk met warme gevoelens terug aan de openheid die er was tijdens de gesprekken. Ik heb geprobeerd om respectvol om te gaan met alle gedeelde herinneringen. Anekdotes heb ik samengebracht en opnieuw is er veel fantasie gebruikt. Ik kan het iedereen aanraden om mijn familie te vragen naar vroeger. Het vertellen van verhalen zit blijkbaar in onze genen. Ik heb met veel plezier geluisterd en met nog meer plezier geschreven. Uit de grond van mijn hart, dank ik jullie voor je verhalen. Blijf ze vertellen, ook aan elkaar! Julie zijn als familie echt uniek.

Dat is pas liefde

Ik bedank mijn allerliefste familie. Michael, Daniel, Nathalie en William. Een moeder en partner die werkt én schrijft. Ik was dus soms wel aanwezig, maar tegelijkertijd ook afwezig want ik zat in het verhaal. En ik vertelde ze natuurlijk alles, en, als het ze echt niet meer boeide, deden zij voor mij alsof dat wel zo was. Dat is pas liefde… 😊. Mijn liefste schatten. Ik hou alles van jullie en meer.

Een speciaal dankwoord voor Bart van Schijndel, de voorzitter van Heemkundekring De Wojstap uit Heeswijk. Dank je voor je geweldige verhalen! Ze gingen nog meer leven, de verhalen uit ‘mijn achtertuin’. En ook aan Jos van der Poel van Alzheimer Nederland voor het nalezen en promoten van mijn verhaal. Super fijn dat je dat voor mij deed. Dan niet in de laatste plaats Berne Media: Philippe van Heusden, mijn eerste kritisch lezer. Philippe gaf mij zijn tijd én zette mij aan het denken, daardoor kreeg dit boek en zijn personages meer diepgang. En Berne Boek, die mij ruimte gaf voor mijn eerste lancering. Bijzonder en fijn!

#blessed

En Sannie. Je weet toch. En zo. #blessed

En iedereen die zo geweldig met mij meeleefde, vragen bleven stellen, mijn lieve broers en schone zussen, vriendinnen (met een extra knuffel voor Sasja en Erica), borrelpartners/buren en fans van het eerste uur, mijn Amazing dirigent en koorleden (en twee in het bijzonder) en de leukste collega’s (sociale Sanne maakte voor mij een boekenlegger).

En voor Marielle, die niet meer bij ons is, maar over mijn schouder meeleest.

En je weet wel, iedereen die ik nu vergeet! Bedankt voor jullie steun!

Een speciale dank je wel voor Godijn Publishing & Ronald van Assen

Ik eindig met een dankwoord voor Godijn Publishing. Bedankt Elly, voor het vertrouwen, voor de inzet, het redactiewerk voor de ongelooflijke energie en voor alles wat er nog meer bij komt kijken. Wat een ongelooflijk fijne en onmisbare aanvulling. Natuurlijk Esmaralda, Elly’s steun en toeverlaat en communicatietopper. En niet in de laatste plaats Ronald Van Assen. Niet alleen gaf jij mij het vertrouwen, je adviseerde mij ook om vooral contact op te nemen met Elly. Zonder jou was er nu niet dit boek.

Dank, dank, dank!

Lees ook wat de eerste reacties zijn op mijn boek.

Verbinding vindt zijn weg

Het Boek10 Event waar Godijn Publishing elf boeken lanceerde, verliep dit jaar anders. De bijeenkomst in het theater in Woerden werd een online event. Op Facebook zag je op 28 november live hoe alle auteurs voor het eerst hun boek vasthielden (je kunt het fragment nog steeds terugkijken. Ik ben na ongeveer 12 minuten aan de beurt). Voor de nieuwsbrief van Godijn Publishing schreef ik deze blog over de lancering:

Verbinding vindt altijd zijn weg

Geen theater, geen podium en geen live-event. De auteurs van Boek 10 stonden op de dag van lancering niet zij aan zij. En samenkomsten met familie en vrienden om de geboorte van een boek te vieren, zijn op afstand. Toch was het feest op 28 november. En dat feest vierden we écht samen!

Ik kan slechts één conclusie trekken: verbinding vindt altijd zijn weg, ditmaal online. De belangrijkste verbindende factoren: de vrouwen van Godijn Publishing. Op een online podium lanceerden zij op 28 november onze elf boeken. Ook de 11 Boek10 auteurs hadden verbinding, niet alleen op Facebook (waar meer dan duizend mensen meekeken), ook via Whatsapp. In onze Boek10 appgroep zijn die dag ruim 120 berichten verstuurd! 😊

Deze lancering was voor mij mooier dan die andere: op dat enge podium. Tijdens de lancering was er écht contact, en wat voelde het goed om van Elly mijn eigen boek in handen te krijgen. Mijn gezin was vlak bij me, en later begreep ik dat veel van mijn familie en vrienden bij dat mooie moment zijn geweest. Ik mocht twee andere auteurs welkom heten in mijn huis en dat was warm en gezellig.

Ik denk terug aan een fantastische lancering, een mooi en intiem moment. Een moment van transitie, mijn boek was niet meer van mij. Het is nu van iedereen die het wilt lezen, het mag de wereld in. Ik was klaar om dit boek los te laten en wat is het prachtig geworden! Ik geniet ondertussen niet alleen van deze mooie herinnering, ook van de overweldigend mooie reacties die ik krijg van de mensen die ‘Vergeet me’ lezen.

Anders is leuk!

Ik ben dankbaar dat mijn boek een lichtpuntje is in deze gekke periode. Niets in deze tijd gaat zoals je verwacht. Dat is soms jammer, en soms ook niet. Het is vooral… anders dan we dachten. En anders kan ontzettend leuk zijn! 

Lees ook: de eerste reacties op het boek ‘Vergeet me’ of mijn dankwoord.

Het meisje in mijn hoofd

Een meisje van zes rent vanuit de kerk naar huis. Ik zie haar jurk wapperen, haar blonde krullen dansen in het licht van een zonsopkomst, haar voetstappen klinken luid op het asfalt, de bomen in de straat wuiven haar tegemoet. Wie is dit meisje, waar gaat ze naar toe? Waarom rent ze?
Jarenlang rende dit meisje in mijn hoofd naar huis. Mijn fantasie bracht haar tot leven en ze heeft nu een eeuwige plaats verdiend. Ze behoort toe tot de jeugd van ‘moeder’ en rent in het boek ‘Vergeet me’ naar haar vader, die ze later verliest. Het beeld ontstond in mijn hoofd om niet meer weg te gaan.

Altijd heb ik verhalen in mijn hoofd. En voordat het op papier staat, zijn het beelden die ik zie, korte scenes in mijn hoofd met veel details. Dat laat zich soms lastig op papier zetten. Voor ‘Vergeet me’ was dat niet anders. Het besluit om toch een van die scenes op papier te zetten, vond ik spannend. Het besluit er een boek van te maken vereiste voor mij veel moed. Want kon ik dit wel? Maar ik ben blij dat ik ergens de moed vond om gewoon te beginnen. Want schrijven doet iets met me. Ik kan me er volledig in verliezen en tegelijkertijd helemaal in mijn element zijn. Van schrijven word ik blij en enthousiast. Het geeft me energie en vrijheid. En ik ben trots nu ik besef dat dit meisje in mijn hoofd, straks ook bestaat voor de lezers van mijn boek.

Fantasie op aan

Heel langzaam lukt het me om me van dat meisje en haar beelden los te maken. En dat geeft ruimte voor andere beelden en nieuwe personages. Soms vraag ik me oprecht af, vertel ík het verhaal, of vertelt het verhaal zichzelf via mij? Het antwoord is eigenlijk niet zo relevant, ik heb de smaak te pakken en er zijn weer nieuwe scenes die zich vormen in mijn hoofd.  Wie weet zet ik het weer op papier. Maar eerst laat ik de beelden het verhaal vertellen en zet ik mijn vrijheid, energie en fantasie weer op AAN.   

Het boek ‘Vergeet me’: te koop vanaf zaterdag 28 november 2020, bij alle (online) boekhandels en Godijn Publishing.

Steeds dichterbij, reserveer nu of meld je aan!

Zie hier! De cover van ‘Vergeet me’. Wat vind je ervan?

Het zien van mijn cover doet me des te meer beseffen dat het echt gaat gebeuren. Eind november houd ik mijn eigen boek vast en, nog belangrijker, kunnen jullie mijn boek lezen! Ik ben er (bijna) klaar voor. Kom naar een presentatie, lancering of reserveer ‘m nu alvast!

Wat staat er de komende periode op de planning:

Allereerst Boek10.

Met tien mede-auteurs ontvang ik op zaterdag 28 november 2020, onder de vlag van uitgever Godijn Publishing, mijn boek tijdens een leuk evenement in Theater Het Klooster in Woerden. Zeker als je zelf ontzettend van schrijven houdt, of erover denkt zelf een boek te schrijven, is het een echte aanrader. Het evenement begint om 12.00 uur en eindigt om 18.00 (de boeklancering is aan het einde van de middag). Voor meer info: BOEK10.

Lancering Heeswijk (meld je aan)

Op zondag 29 november omstreeks 15.00 uur in de middag lanceer ik mijn boek in de Berne boekhandel in Heeswijk. Vanwege de Covid19 maatregelen is het aantal mensen wat aanwezig kan zijn beperkt. Graag wil ik weten wie interesse heeft om te komen. Je kan dat doen door dit formulier in te vullen. Hopelijk lukt het me iedereen die wilt komen een plekje te geven. Je ontvangt dan vanzelf een berichtje van me. En… SUPER leuk als je komt!

Boekpresentatie Nieuwegein

Ook in Nieuwegein ga ik een boekpresentatie doen. Waarschijnlijk ergens in december. Als ik hier meer over weet, zet ik dat op de sociale media en de website.

Ik kan in ieder geval niet wachten en hoop jullie allemaal te ontmoeten!

Nu al reserveren

Vanaf nu is het boek ‘Vergeet me’ te reserveren via de website van Godijn Publishing. Je krijgt het boek na 28 noveer toegestuurd.

Mijn laatste blogs nog niet gelezen? Lees ze hier:

Na het schrijven, het nieuwe normaal

Een boek schrijven is hard werken. En dan heb ik het niet eens over het schrijven van het verhaal. Het uitgeefproces is een traject op zich. Is dat echt een verassing voor me? Het antwoord laat zich raden: Nee, ik wist het. Voordat ik ergens aan begin, verdiep ik me in het proces, in wat er nodig is. Ik heb vele websites uitgeplozen, artikelen gescand en blogs gelezen die lijken op het blog wat ik nu schrijf. Mijn uitgever heeft tijdens onze kennismaking vertelt wat mij te wachten staat en probeerde misschien zelfs mijn enthousiasme in te dammen: ‘er is nog veel werk aan de winkel, Judith’. ‘Natuurlijk’, riep ik. Mijn hoofd dacht alleen: MIJN BOEK WORDT UITGEGEVEN.

Ik heb gelukkig geen probleem met hard werken (hoewel het soms wat veel is, naast een gezin, mijn werk, een opleiding én een sociaal leven 😊). De grootste uitdaging is voor mij het wachten. Geduld opbrengen is niet een eigenschap die ik van nature bezit. David Klaver (Hij lanceert tijdens het Boek10 event zijn roman De Bijbelsmokkelaars) omschreef prachtig de fase waarin het boek zich bevindt:

“Ik merk dat na het inleveren van het finale manuscript, net als de eerdere keren, het schrijfproces stilvalt. Remco Campert had het in dit verband ooit over ‘een merkwaardig niemandsland’; het verhaal is af, maar het boek niet…
…Het boek is een verwachting. Het is in aantocht, zijn komst kan worden aangekondigd. Het is een belofte die op inlossen staat.”
(Geschreven door David Klaver in de nieuwsbrief van Godijn Publishing van juni 2020)

Een belofte

Ik kan het niet beter verwoorden. Het verhaal bestaat al, het boek is in verwachting. Het ontwikkelt zich langzaam maar zeker. Mijn belofte is in de maak. En waar staan we nu? Vrienden en kennissen vragen me vaak om een update. Wat is er gebeurd in de afgelopen periode:

  • Voor wie het nog niet wist, ik lanceer mijn boek tijdens het Boek10 event van Godijn Publishing. Met tien schrijvers lanceren betekent ook dat je gezamenlijk het uitgeefproces doorloopt. We delen informatie, stellen elkaar vragen en hebben regelmatig contact. De bedoeling was dat we elkaar voor het eerst ontmoetten tijdens een schrijversbijeenkomst waar we tegelijkertijd onze auteurscontracten tekenden. Corona gooide roet in het eten. Zoom bracht uitkomst en ik tekende mijn contract thuis, mét champagne en gepaste trots.
  • Er is een lettertype gekozen voor mijn boek, tja ook dat gaat niet vanzelf. Hoe kíes je dat? Ik had er geen idee van, dus ik volg het advies op van de mensen die er verstand van hebben. Wat heerlijk dat ik me kan laten adviseren.
  • Voor iedereen die schrijft: LAAT EEN REDACTEUR MEELEZEN! Wat een heerlijkheid als de redacteur de puntjes op de i zet, uitvraagt wat iets betekent en ook taal technisch zijn of haar expertise laat gelden. Natuurlijk kweek je wat eelt op je ziel, maar wat een onbetaalbaar proces is dit. I Love it.
  • Mijn tekst kwam dus terug van redactie en dat betekent: herschrijven. Mijn grootste fouten (beginnende schrijvers, doe er je voordeel mee):
    • Voor en na een beletselteken komt een spatie, behalve als het een deel van een woord vervangt (ja, echt);
    • Shift-enters zijn verboden;
    • Witregels gebruik je alleen bij een echte ‘switch’;
    • Flashbacks starten op een nieuwe regel;
    • Als een flashback eindigt, start je een nieuwe regel.

Oké, ik bespaar je meer details, maar je begrijpt, ik voelde me een echte beginneling. Ik mag dan wel schrijven voor mijn werk, het schrijven van een boek is andere koek en ik heb nog veel te leren.

Hulp

  • Ik heb een laatste check gedaan op alle (historische) feiten en weetjes in mijn boek. Dat leverde onder andere een heel fijn contact op met een zeer behulpzame dame bij Alzheimer Nederland en opnieuw kreeg ik ook medewerking van de heemkundekring uit Heeswijk. Het is heerlijk om hulp te krijgen, zeker als mensen het als vanzelfsprekend ervaren om te helpen.
  • Voor de cover gaat er deze zomer een vormgever aan de slag, ik mocht daarvoor een mooie briefing schrijven en een aantal covers aanleveren die mij aanspreken. Ik weet dat vormgeven een talent is en ik hoop op een vrije interpretatie van mijn wensen. Spannend, en ja, geduld, geduld, geduld. Binnenkort weet ik hoe mijn boek eruitziet. Welke kleur ze krijgt, welk gevoel erbij past. Ik kan niet wachten.
  • Op mijn cover staat natuurlijk een flaptekst. Het voordeel van Boek10 is dat je met andere auteurs je schrijfsels deelt. Ik heb tien flapteksten van commentaar mogen voorzien (superleuk) en ik heb commentaar gehad op mijn tekst van de tien collega-auteurs (geweldig).
  • Last but not least, ik ben aan de slag gegaan met een eigen boeklancering op de plek waar een groot deel van het verhaal zich afspeelt, Heeswijk. Met dank aan uitgever (en tevens proeflezer) Philippe van Berne Media, mag ik op 29 november mijn eigen boek lanceren in de boekhandel Berne bij de abdij van Heeswijk. YES!! En óók met anderhalve meter afstand, kunnen daar heel wat mensen bij zijn. Dus houdt de nieuwsbrief of Facebook in de gaten en zet de datum alvast in je agenda!

Een boek schrijven was mijn droom. En aan het einde van het jaar wordt dat voor mij ‘het nieuwe normaal’. Ik heb dan een boek geschreven. Ik ben auteur, wat heerlijk dat ik daar hard voor mag werken.

‘Vergeet me’… geduld loont

Terwijl een deel van de wereld om mij heen toiletpapier hamstert, ben ik aan het werk. Mijn leven staat op het moment in het teken van deadlines. Niet alleen op mijn werk, ook zijn er strakke deadlines voor mijn opleiding ‘strategische communicatie’. Super boeiend, maar meer werk dan ik dacht. En er was een GROTE EN BELANGRIJKE deadline: het inleveren van het manuscript van mijn boek aan de uitgever. Bij het opschrijven van de laatste zin maakt mijn hart een sprongetje. Deze deadline kreeg alle voorrang en daardoor kan ik je vertellen dan míjn manuscript ‘as we speak’ ter beoordeling ligt bij ‘de redactie’. Spannend. Want wat vinden deze professionele beoordelaars van mijn bloed, zweet en tranen?  

Maar in deze blog zet ik eerst een stapje terug. Op mijn website en mijn sociale media lazen veel mensen al dat mijn boek een uitgever heeft gevonden. ‘Vergeet me’ (ja, dat is de titel!) ziet in november van dit jaar het levenslicht. De impact van dit nieuws valt moeilijk te beschrijven. Ik schiet van extase naar enorme trots en soms is daar ook de zelftwijfel. Een vriendin van me merkte op dat ik het talent bezit om van een droom die uitkomt een kleine prestatie te maken. Dat klopt, ik bezit groots talent! Gelukkig hebben de momenten dat ik de trots voel gloeien de overhand. Ik ga dit doen. Een boek uitgeven, ik Judith de Laat, ik ben auteur!

Van schrijven naar uitgeven

Om auteur te worden heb je geduld nodig. In dit geval ligt de schuld bij mijzelf, ik veranderde mijn droom: van een boek ‘schrijven’ naar een boek ‘uitgeven’. Dat betekende dat ik ofwel een uitgever moest vinden met genoeg vertrouwen om aan de slag te gaan met een nieuwe auteur. Of ik kon uitgeven in eigen beheer. Ik heb gewikt en gewogen. En ook trok ik mijn stoute schoenen aan en vroeg om hulp. Dat vond ik niet makkelijk. Maar ik stapte over mijn interne drempel en kreeg meer dan waar ik op hoopte. De hulp kwam van mijn collega (vrijwilliger bij Samen Sterk zonder Stigma) en auteur Ronald. Hij bleek bereid om mijn boek te voorzien van commentaar. Later kwam ik erachter dat hij voor zijn eigen uitgever, Godijn Publishing, vaker boeken beoordeelt. Gewapend met zijn feedback durfde ik het aan om te bellen met deze persoonlijke uitgeverij.  

Vier duimpjes omhoog

Mijn manuscript mocht ik toesturen ter beoordeling. Opnieuw begint het lange wachten. Vier lezers lazen mijn boek, minstens twee daarvan moesten het duimpje omhoog geven. Na enkele maanden volgde een uitnodiging voor een gesprek. ‘Wat betekent dat?’ Ik heb die vraag duizend keer gesteld, aan mezelf en aan anderen. Tijdens de prettige kennismaking met Elly Godijn heb ik mijn tong eraf gebeten om niet binnen vijf minuten deze vraag te stellen. Daarna dwong ik mijzelf de vraag wél te stellen naarmate het gesprek vorderde. Het antwoord gaf ze lachend: er zijn vier duimpjes omhoog, natuurlijk gaan we graag met je in zee. De vraag is jij dat wilt! Uitgeverij Godijn Publishing betrekt auteurs zeer actief bij het proces van uitgeven. Hélemaal in mijn straatje. Wat een match! Ik geloof dat ik op mijn stoel een klein vreugdedansje maakte. Op dat moment was de realisatie: mijn droom komt uit’ overheersend.

En sinds gisteren is het officieel: ik behoor tot de club auteurs van Godijn Publishing. Volgende week teken ik mijn contract. En mijn boek is verstuurd naar de redactie. Geduld blijkt ook nu het codewoord, afgewisseld met hard werken. Eerst is er de redactie, dan volgt er werk (voor mij) dan is er de eindredactie en opnieuw volgt er werk (voor mij). We gaan nadenken over een cover, een flaptekst en ik wil natuurlijk aandacht besteden aan een woord van dank. Dat alles neemt maanden aan tijd in beslag.

Save the date: 29 november

Ik ga dit proces niet alleen doorlopen, omdat ik behoor tot de auteurs die hun boek uitgeven tijdens het BOEK10 evenement. Tien Auteurs lanceren in Hoorn tegelijk hun boek. En met zijn tienen doorlopen we het proces van uitgeven. Superleuk omdat ik deze auteurs stuk voor stuk mag leren kennen. Nóg leuker omdat Ronald ook een boek uitgeeft tijdens dit evenement. En natuurlijk lanceer ik ook zelf mijn boek. Het eerste exemplaar is natuurlijk voor mijn moeder. Ik overhandig het haar in Heeswijk, haar geboorteplek en daar waar mijn fascinatie voor haar jeugd werd aangewakkerd. Dus ‘save the date’! Want wie niet in Heeswijk aanwezig is, kan vanaf 29 november ook mijn boek bestellen bij Bol.com. Vlák voor Sinterklaas! Komt dat even goed uit! 😉   

Op de hoogte blijven? Schrijf je in voor mijn nieuwsbrief en volg mij op Facebook.

Het einde nabij

Ik geloof dat ik klaar ben met schrijven. Het verhaal is af. Denk ik. Het schrijven is klaar, voorlopig. Het schrijven wel, maar ik niet… Ik ben hier helemaal niet klaar voor!

Mijn droom blijkt plots te bestaan uit meer delen. En nu is het tijd voor deel twee. Ik wil mijn boek uitgeven. Dat wist ik eigenlijk al. Bovendien om dit te doen, zijn er voldoende mogelijkheden. Ik heb daar al over nagedacht. Ik kan een uitgever zoeken. Iemand die mijn droom kan waarmaken. Of ik kan mezelf van dienst zijn. ‘Printing on demand’ is tegenwoordig super hip. En de mensen die mij kennen, weten dat ik SUPER hip ben 😉. Ik moet dus kiezen.

Deel twee van mijn droom ligt in ieder geval binnen handbereik. En kan ik ook prima aan mezelf verantwoorden. Maar ineens is daar ook deel drie: het meest dwingende deel. Ik wil dat mensen mijn boek goed vinden. En hoeveel invloed heb ik daar op? Héél veel vind ik zelf. Dus ik schaaf nog wat aan het verhaal en nog een beetje, en nog wat meer. Maar eigenlijk is het klaar. Maar is het klaar genoeg om gelezen te worden. En is het ook goed? Kan ik dat beoordelen? Of stel ik te hoge eisen? Leg ik de lat te hoog?

Goed genoeg

“Wanneer ben je zelf tevreden?” vroeg een vriendin aan me. Het eerlijke antwoord? Nooit. Ik ben nóóit tevreden. Ik zal altijd iets vinden wat verkeerd is, niet goed genoeg, te oppervlakkig, slecht doordacht. Daarom neem ik genoegen met ‘klaar’. En in haar ogen is dát ook goed genoeg: “op wat anderen denken en vinden, heb je geen invloed”.

Nu mijn verhaal grotendeels af is (en misschien ook goed genoeg), komt dus het moment dichterbij dat anderen het gaan lezen. En ook erover oordelen. Ze zullen hun mening hebben over iets wat uit mijn hersenen voortkwam. Iets wat mij weken, zelfs maanden van mijn leven bezighield. Iets waarin ik mijn ziel een beetje blootleg. De personages in mijn boek komen uit mijn hoofd en zitten diep in mijn hart. En als dat wat ik schrijf negatief wordt beoordeeld, doet het vast een beetje pijn. Maar ik wil dat mijn boek gelezen wordt. Dus moet ik dat risico nemen.

Tine, het hoofdpersonage uit mijn boek, heeft grote moeite om haar moeder los te laten. Haar moeder die steeds meer vergeet, en uiteindelijk zelfs haar dochter niet herkent. Uiteindelijk lukt het Tine, dat loslaten. Door hard te werken en juist minder na te denken. En ineens besef ik: dat moet ik doen. Minder nadenken, loslaten. Gelukkig is dit niet iets wat zo dierbaar is als een moeder, dus dit kan ik.

Loslaten

Ik ga mijn boek langzaam loslaten. Zodat anderen het straks kunnen lezen en dus ook mógen oordelen. Ik blijk nog een vierde deel van mijn droom te hebben. Dat mijn boek iets losmaakt bij de lezer. En dat men er ‘iets’ van vindt. En stiekem hoop ik natuurlijk, dat dat positief uitvalt. Stiekem hè, niet doorvertellen.

Wil je met mij blijven dromen? Schrijf je in voor mijn nieuwsbrief. Binnenkort zal ik de eerste brief versturen met daarin enkele fragmenten uit het verhaal.

Leef je droom

Ik leef mijn droom. Klinkt fantastisch, toch? Het klopt helemaal, echt waar. Hoewel het natuurlijk maar één onderdeel is van mijn leven. En waar komt het op neer in de praktijk? Ik ben gewoon keihard aan het werk! Ik moet moeite doen om tijd vrij te plannen. Zodat ik energie kan steken in iets anders dan mijn gezin, mijn werk, mijn sociale leven of andere zaken zoals sporten, bewegen, de was doen of koken. Ik moét kiezen. Want alles doen, lukt niet. Niet als ik mijn droom wil waarmaken, tenminste.

Dus neem ik soms vrij of zit ik op een zondagmiddag achter mijn computer te tikken. Af en toe bezoek ik Heeswijk, als ik toevallig toch in de buurt ben. En met resultaat! Mijn boek wordt steeds completer. Mijn research is ondertussen omvangrijk. Ik ben al bijna tevreden. Niet slecht voor een echte perfectionist.  

Hoe zouden andere schrijvers dat doen? Dat vraag ik mij regelmatig af. Want ik heb niet de illusie dat er veel auteurs rondlopen die alleen van het schrijven kunnen rondkomen. Dus sappelen zij vast ook, net als ik. Wie het weet mag het mij vertellen. Maar ploeteren werkt! Het lijkt echt te gaan lukken. Zal ik echt mijn droom verwezenlijken? Ja natuurlijk! Ik ben al zover gekomen. En daar ben ik best trots op. Nu al.

Welkom in Heeswijk

Schrijven kost tijd. De research alleen al kostte me weken en maanden. Maar wat een feest! Mijn familie verwelkomde mij en zij vertellen met alle liefde urenlang alles over vroeger. Ik hang aan die lippen, eerlijk waar. Ik was meer dan welkom bij de heemkunde kring van Heeswijk, de voorzitter had zoveel te vertellen, ik had er wekenlang kunnen verblijven. Naast de Abdij van Berne zit een gewéldige (boeken) winkel. Ik zou daar het halve assortiment van willen meenemen, past schitterend in mijn boekenkast. Maar ik heb mij ingehouden. Een paar boeken op de kop getikt, natuurlijk. Ik ben niet van steen. En dan het lezen… Wie niét leest voor zijn plezier… begrijp ik niet.

Mijn hele carrière lang wist ik: research doen staat voor mij gelijk aan een feestje.  En ik nam nu zelf slingers mee omdat het bedoeld was voor het verhaal wat zich al jarenlang in mijn hersenen nestelt en in mijn lijf borrelt. Een verhaal waard om te vertellen, en eentje die er gewoon uit moet. Dit verhaal bestond al, mijn vingers en de computer waren slechts de volgende gereedschappen.

Sorry, ik ga nog héél even door met mijn jubelverhaal. Mag ik nog kort iets vertellen over het schrijfproces. Duurt maar even, beloofd. Het schrijven van de verhaallijn voor mijn boek heeft bijna twee jaar geduurd. Hoeveel uren heb ik bij elkaar geschraapt en gestolen? Werkelijk waar, ik heb geen idee.

Maar ken je dat gevoel, dat jij en jij alleen de baas bent? Jij bent de enige die bepaalt waar het naar toe moet? Je laat mensen zeggen wat jij wilt? En jouw hersenen bepalen welke richting we in gaan: naar rechts of links, naar de toekomst of het verleden. Ken je het gevoel dat jij alles, maar dan ook alles kan en mag bepalen. Ik weet nú precies hoe dat voelt en geloof me… I’m the king of the world! Binnenkort meer!

Alles weten?

Oh!! Voor ik het vergeet: heet van de pers: je kunt lid worden van mijn nieuwsbrief. 😊 Vet, toch? Alsof ik mijn droom leef of zo, met mijn eigen nieuwsbrief en alles…