Na het schrijven, het nieuwe normaal

Een boek schrijven is hard werken. En dan heb ik het niet eens over het schrijven van het verhaal. Het uitgeefproces is een traject op zich. Is dat echt een verassing voor me? Het antwoord laat zich raden: Nee, ik wist het. Voordat ik ergens aan begin, verdiep ik me in het proces, in wat er nodig is. Ik heb vele websites uitgeplozen, artikelen gescand en blogs gelezen die lijken op het blog wat ik nu schrijf. Mijn uitgever heeft tijdens onze kennismaking vertelt wat mij te wachten staat en probeerde misschien zelfs mijn enthousiasme in te dammen: ‘er is nog veel werk aan de winkel, Judith’. ‘Natuurlijk’, riep ik. Mijn hoofd dacht alleen: MIJN BOEK WORDT UITGEGEVEN.

Ik heb gelukkig geen probleem met hard werken (hoewel het soms wat veel is, naast een gezin, mijn werk, een opleiding én een sociaal leven 😊). De grootste uitdaging is voor mij het wachten. Geduld opbrengen is niet een eigenschap die ik van nature bezit. David Klaver (Hij lanceert tijdens het Boek10 event zijn roman De Bijbelsmokkelaars) omschreef prachtig de fase waarin het boek zich bevindt:

“Ik merk dat na het inleveren van het finale manuscript, net als de eerdere keren, het schrijfproces stilvalt. Remco Campert had het in dit verband ooit over ‘een merkwaardig niemandsland’; het verhaal is af, maar het boek niet…
…Het boek is een verwachting. Het is in aantocht, zijn komst kan worden aangekondigd. Het is een belofte die op inlossen staat.”
(Geschreven door David Klaver in de nieuwsbrief van Godijn Publishing van juni 2020)

Een belofte

Ik kan het niet beter verwoorden. Het verhaal bestaat al, het boek is in verwachting. Het ontwikkelt zich langzaam maar zeker. Mijn belofte is in de maak. En waar staan we nu? Vrienden en kennissen vragen me vaak om een update. Wat is er gebeurd in de afgelopen periode:

  • Voor wie het nog niet wist, ik lanceer mijn boek tijdens het Boek10 event van Godijn Publishing. Met tien schrijvers lanceren betekent ook dat je gezamenlijk het uitgeefproces doorloopt. We delen informatie, stellen elkaar vragen en hebben regelmatig contact. De bedoeling was dat we elkaar voor het eerst ontmoetten tijdens een schrijversbijeenkomst waar we tegelijkertijd onze auteurscontracten tekenden. Corona gooide roet in het eten. Zoom bracht uitkomst en ik tekende mijn contract thuis, mét champagne en gepaste trots.
  • Er is een lettertype gekozen voor mijn boek, tja ook dat gaat niet vanzelf. Hoe kíes je dat? Ik had er geen idee van, dus ik volg het advies op van de mensen die er verstand van hebben. Wat heerlijk dat ik me kan laten adviseren.
  • Voor iedereen die schrijft: LAAT EEN REDACTEUR MEELEZEN! Wat een heerlijkheid als de redacteur de puntjes op de i zet, uitvraagt wat iets betekent en ook taal technisch zijn of haar expertise laat gelden. Natuurlijk kweek je wat eelt op je ziel, maar wat een onbetaalbaar proces is dit. I Love it.
  • Mijn tekst kwam dus terug van redactie en dat betekent: herschrijven. Mijn grootste fouten (beginnende schrijvers, doe er je voordeel mee):
    • Voor en na een beletselteken komt een spatie, behalve als het een deel van een woord vervangt (ja, echt);
    • Shift-enters zijn verboden;
    • Witregels gebruik je alleen bij een echte ‘switch’;
    • Flashbacks starten op een nieuwe regel;
    • Als een flashback eindigt, start je een nieuwe regel.

Oké, ik bespaar je meer details, maar je begrijpt, ik voelde me een echte beginneling. Ik mag dan wel schrijven voor mijn werk, het schrijven van een boek is andere koek en ik heb nog veel te leren.

Hulp

  • Ik heb een laatste check gedaan op alle (historische) feiten en weetjes in mijn boek. Dat leverde onder andere een heel fijn contact op met een zeer behulpzame dame bij Alzheimer Nederland en opnieuw kreeg ik ook medewerking van de heemkundekring uit Heeswijk. Het is heerlijk om hulp te krijgen, zeker als mensen het als vanzelfsprekend ervaren om te helpen.
  • Voor de cover gaat er deze zomer een vormgever aan de slag, ik mocht daarvoor een mooie briefing schrijven en een aantal covers aanleveren die mij aanspreken. Ik weet dat vormgeven een talent is en ik hoop op een vrije interpretatie van mijn wensen. Spannend, en ja, geduld, geduld, geduld. Binnenkort weet ik hoe mijn boek eruitziet. Welke kleur ze krijgt, welk gevoel erbij past. Ik kan niet wachten.
  • Op mijn cover staat natuurlijk een flaptekst. Het voordeel van Boek10 is dat je met andere auteurs je schrijfsels deelt. Ik heb tien flapteksten van commentaar mogen voorzien (superleuk) en ik heb commentaar gehad op mijn tekst van de tien collega-auteurs (geweldig).
  • Last but not least, ik ben aan de slag gegaan met een eigen boeklancering op de plek waar een groot deel van het verhaal zich afspeelt, Heeswijk. Met dank aan uitgever (en tevens proeflezer) Philippe van Berne Media, mag ik op 29 november mijn eigen boek lanceren in de boekhandel Berne bij de abdij van Heeswijk. YES!! En óók met anderhalve meter afstand, kunnen daar heel wat mensen bij zijn. Dus houdt de nieuwsbrief of Facebook in de gaten en zet de datum alvast in je agenda!

Een boek schrijven was mijn droom. En aan het einde van het jaar wordt dat voor mij ‘het nieuwe normaal’. Ik heb dan een boek geschreven. Ik ben auteur, wat heerlijk dat ik daar hard voor mag werken.

Leef je droom

Ik leef mijn droom. Klinkt fantastisch, toch? Het klopt helemaal, echt waar. Hoewel het natuurlijk maar één onderdeel is van mijn leven. En waar komt het op neer in de praktijk? Ik ben gewoon keihard aan het werk! Ik moet moeite doen om tijd vrij te plannen. Zodat ik energie kan steken in iets anders dan mijn gezin, mijn werk, mijn sociale leven of andere zaken zoals sporten, bewegen, de was doen of koken. Ik moét kiezen. Want alles doen, lukt niet. Niet als ik mijn droom wil waarmaken, tenminste.

Dus neem ik soms vrij of zit ik op een zondagmiddag achter mijn computer te tikken. Af en toe bezoek ik Heeswijk, als ik toevallig toch in de buurt ben. En met resultaat! Mijn boek wordt steeds completer. Mijn research is ondertussen omvangrijk. Ik ben al bijna tevreden. Niet slecht voor een echte perfectionist.  

Hoe zouden andere schrijvers dat doen? Dat vraag ik mij regelmatig af. Want ik heb niet de illusie dat er veel auteurs rondlopen die alleen van het schrijven kunnen rondkomen. Dus sappelen zij vast ook, net als ik. Wie het weet mag het mij vertellen. Maar ploeteren werkt! Het lijkt echt te gaan lukken. Zal ik echt mijn droom verwezenlijken? Ja natuurlijk! Ik ben al zover gekomen. En daar ben ik best trots op. Nu al.

Welkom in Heeswijk

Schrijven kost tijd. De research alleen al kostte me weken en maanden. Maar wat een feest! Mijn familie verwelkomde mij en zij vertellen met alle liefde urenlang alles over vroeger. Ik hang aan die lippen, eerlijk waar. Ik was meer dan welkom bij de heemkunde kring van Heeswijk, de voorzitter had zoveel te vertellen, ik had er wekenlang kunnen verblijven. Naast de Abdij van Berne zit een gewéldige (boeken) winkel. Ik zou daar het halve assortiment van willen meenemen, past schitterend in mijn boekenkast. Maar ik heb mij ingehouden. Een paar boeken op de kop getikt, natuurlijk. Ik ben niet van steen. En dan het lezen… Wie niét leest voor zijn plezier… begrijp ik niet.

Mijn hele carrière lang wist ik: research doen staat voor mij gelijk aan een feestje.  En ik nam nu zelf slingers mee omdat het bedoeld was voor het verhaal wat zich al jarenlang in mijn hersenen nestelt en in mijn lijf borrelt. Een verhaal waard om te vertellen, en eentje die er gewoon uit moet. Dit verhaal bestond al, mijn vingers en de computer waren slechts de volgende gereedschappen.

Sorry, ik ga nog héél even door met mijn jubelverhaal. Mag ik nog kort iets vertellen over het schrijfproces. Duurt maar even, beloofd. Het schrijven van de verhaallijn voor mijn boek heeft bijna twee jaar geduurd. Hoeveel uren heb ik bij elkaar geschraapt en gestolen? Werkelijk waar, ik heb geen idee.

Maar ken je dat gevoel, dat jij en jij alleen de baas bent? Jij bent de enige die bepaalt waar het naar toe moet? Je laat mensen zeggen wat jij wilt? En jouw hersenen bepalen welke richting we in gaan: naar rechts of links, naar de toekomst of het verleden. Ken je het gevoel dat jij alles, maar dan ook alles kan en mag bepalen. Ik weet nú precies hoe dat voelt en geloof me… I’m the king of the world! Binnenkort meer!

Alles weten?

Oh!! Voor ik het vergeet: heet van de pers: je kunt lid worden van mijn nieuwsbrief. 😊 Vet, toch? Alsof ik mijn droom leef of zo, met mijn eigen nieuwsbrief en alles…